بھنوالی تے میں

بھنوالی  تے میں

سید آسف شاہکار

میری کتاب پاکی باسٹرڈ وچوں اک  سفری کسہ

میں تے میرا پنڈا

اسیں سفریں پے گئے

کوئٹے توں زہدان

ہوائی جہاز تے کجھ گھڑیاں دی وتھ اے ۔

پر زہدان دی پہلی تکنی

لیہندے سار ای اک کڑک بھنوالی دیندی اے

تے بھنوالی  تہانوں چوک  وچ کھلار کے پچھدی اے

‘تسیں مینوں مندے ہو ؟’

پر لاہور شہر دے روپ دی کنڈ یشنڈ ہوند – کوئی پاگل پن تے نہیں

جو بجلی دا اک جھٹکا توڑ دیوے

ایہہ منن کوئی ایسی غلتی وانگ وی نہیں اے

جہدا اک آزاد اہساس ہون تے

بندہ منّ لیندا اے تے مڑ

اک بھار جیہا لتھا لگدا ۔

تے ایہہ بھنوالی زالم اے

تے ہمدرد وی اے

تہاڈی کنڈ دے پچھے تکن لئی

نہ اوہدے گھر کوئی رسم نہ تول

نہ اوہنوں کوئی متلب فائدہ

پئی بہہ نتارہ کرے

پئی کجھ پل پہلے

تسیں اک دنیا چھڈ آئے او

دنیا جتھے بندہ را توں  رات ہی جم کے

وڈا نہیں ہو جاندا ۔

ایہہ اک چلا، ادالت ، جنگ ، امتہان، کشٹ

اک ماں دے کولے ہتھ

یاراں دے شکوے، روسے ، دااوے ۔

لاہور شہر چوں اڈدے واری

سجناں دے وگدے نیر

سبھ کجھ اک بھلاوا تے نہیں سن

یا ایہہ کوئی فلم دا سین اے

پئی دوجا شاٹ تے دوجی دنیا

دوجی ترہاں سوچنا تے مہسوس کرنا

بھنوالی نوں تسیں سارے چارے لا کے وی

کائل کرو

اوہ نہیں سندی ۔

تے جیکر سندی اے تے سمجھدی نہیں اے

اوہ آہندی اے —

ایتھے کاں چٹا  اے

تے کاں چٹا ای ہندا اے

تہاڈی اکھ تےاوہنوں ایتراز اے

اکھ دی پتلی تے ا یتراز

!آہندی اے -پتلی نویں چڑھا لؤ

ایہدے وچ ہی تہاڈا فائدہ اے

فائدہ ای نہیں سگوں گڈی انج ای چلدی

تے پھیر اک نواں جنم تے نویں جون دی

مجبوری آ پیندی اے !

میں اوہنوں جد سارے چارے لا بیٹھا

تے آکھن لگی – میں تیری ہمدرد آں

اکھ دی ایہہ پرانی پتلی ورت کے رل جاوینگا

تے میرے کول تے تیرے رلن ‘ تے منکھ دے لفز وی کوئی نہیں

میں آکھیا – میرے کول کجھ ہور وی تاش دے پتے نے

آکھے- ‘چل وکھا ‘

میں آکھیا –‘میرے وڈکے ایسے دھرتی دی نشانی ‘

آکھے ” ایہہ کسہ اپنے بالاں نوں سناویں !”

‘تے تیرے ناں نال لگا اس دھرتی دا لفز

بسّ اک لفز اے ۔”

آکھے، “ہور وکھا “

میں آکھیا ، “توں دشمن اے ۔”

میں تاش دے دوجے پتے

جیب وچ ٹوہ کے تسلی کیتی

وچھڑن ویلے اوہ نہ روئی، نہ ہسی

آکھن لگی –

‘جیکر کدھرے کوئی بھیڑ پئی تے مینوں نہ سدّ ماریں

تے نہ ای روویں

بسّ ایہہ اکٹھیاں گزاریاں گھڑیاں

کنا وچ ہلاویں

تے ایہناں توں گھٹا جھاڑیں

میں اوہدے تے فتویٰ لاندا لاندا باہر آ گیا ۔

باہر

پہلا بندہ ٹیکسی والا ملیا

میں تکڑا ہو کے پہلا پتہ کڈھا

تے منشی شرف دین توں  پڑھی  سادی والی فارسی،

سرف و  نہو  دے سارے کلیئے  ورت کے بولی

تے اوہ ہسدا ہسدا رہِ گیا

میں سمجھیا -شہدا ان پڑھ لگدا اے

میں سوکھی بولی بولاں تے چنگا اے

تھوڑھے ای چر وچ انج لگا

جنوے میں لاتینی بولدا آں

تے اگوں اوہ چینی وچ جواب دیندا اے

تے اسیں ہتھاں تے اشاریاں دی بولی ‘تے آ گئے

تے اوہ چھیتی ای مینوں چھڈّ کے دوجے گاہک ولّ ٹر گیا

تھوڑھے چر وچ مینوں لگا

پئی ایہہ پتہ بے کار اے

مڑ میں تے میرا پنڈا  تْر  پئے

اک نویکلا پینڈا

اک مڈھوں لگّ کے دوجے مڈھ تیک

راتاں دے دن

تھل، پہاڑ، جنگل ، دریا ، بیلے

نکے تے وڈے شہر

فلماں دا اک سلسلہ

کدی میں فلم

کدی دوجے

میرے نال میرے ساتھی سن

زد تے غسہ

زد آکھے –ایہنوں د یس  پرایا نہیں کہنا

پر ہر دوجا واکیہ

ایہہ یکین کراوے

پئی میں پردیسی توں ودھ کوئی منگتا آں

تے میرے جسے توں کوہڑ چو رہا اے

تے میرے تے لدے غسے دا بھار ودھدا جاوے !

تہران آیا

ہور ترہاں دی وسوں

میں غسے نوں کچھڑ چکی

گلیاں وچ رہا پھردا

گلّ کرن دی خواہش تے موکا

گھٹدے گھٹدے آ –آخر تے اپڑے

فردوسی دے بتّ اگے

(گاہلاں کڈھ کے )

میں کجھ بھار ہولا کیتا

میرے کول کھلوتے اک سٹوڈینٹ پچھیا –‘توں ؟”

تے میں جھٹّ دوجا پتہ کڈھیا

‘پئی ساڈی تہاڈی کندھ رلدی ہے

اسیں تہاڈے لئی جلوس کڈھنیں  آں

ساڈے لیڈر تہاڈے لئی  بیان دیندے نے’

تے میں  جزباتی  ہو گیا

تے اوہ سر سٹّ  کےسندا رہا

تے پھر بولیا ،” چھڈ ایہہ گلاں

ایہہ تے ساریاں اخباراں دا ڈھڈ بھرن لئی نے

میں تخت  تاؤس تکیا اے ،

ویسے تسیں کسبِی  لوک او !”

ایہہ آکھ کے اوہ وی جا دوجیاں وچ کھلوتا

یا پہلے توں ای کھڑا سی -تے مینوں ایویں

دسیا نہیں سی

تے ایہہ وی اوہ سی

جنھاں لئی میرے دیس دا ناں — ٹچکر سی

مینوں اوہ بسّ ڈرائیور ہالے تیک نہیں سی بھلیا

جو سڑک تے کم کردے میرے وتنیاں ولّ تکّ کے

دیس میرے دا ناں

اک گاہل   دے وانگوں بولیا ۔

پینڈے دا  رْخ  ہور ہو  گیا

میرے دوجے پتے دی ابارت ہالے باکی سی

تے زدّ تازہ

میں رہندے لفز کسے دے کنّ وچ ڈوہلن  لئی بے چین

تے میرے ڈھائے چڑھ گیا

میرے ہوٹل دا استکبالی (receptionist  )

میں اوہنوں مسکاندیاں ویکھ کے جگرا کیتا

تے لفزاں دا اک چھٹا دتا

دو گھڑیاں وچ ای

بول بول کے میرے منہ چوں جھگّ وگ پئی

اوہدے تاں اگوں کنّ ای نہیں سن

اوہنے بڑے آرام نال ٹی. وی. دا چینل بدلیا تے

اک انگریزی ‘کاؤ بوائے ‘ فلم لا کے تے

اوہدی آواز نوں اْچا ا کر دتا

تے میرے ہتھ وچ میرے کمرے دی چابی دے دتی

تہران چوں نکلیا

تے انج لگا جویں

میں کوئی کوہڑا، منگتا ،

یا کوئی کیڑیاں والا کتا

یا مینوں کوئی خترناک چھوت دی مرز سی

جو دوجیاں نوں لگّ سکدی سی ۔

تے مینوں اپنی جوہ چوں کڈھنا

اوہناں  لئی ابادت سی

بارڈر آیا تے

میری اکھ دی پتلی وچ کھرک سی

One Response to “بھنوالی تے میں on “بھنوالی تے میں”

  • Hello good afternoon, I know the writer. Is it possible to get the poem in English?
    I also would like to read more in English. Thank you very much for your response.
    Kind regards
    Marion Flender

Hi, Stranger! Leave Your Comment...

Name (required)
Email (required)
Website
 
UA-19527671-1 http://www.sanjhapunjab.net